Τὴν ἀποτυχία της, ἀκόμη καὶ στὴν ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως, ὑφίσταται ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, μὲ τὶς διώξεις κατὰ τοῦ τύπου καὶ τῶν ἀντιπάλων της στὴν ἀριστερά∙ ὁ Ναπολεοντίσκος διαπιστώνει, ὅτι ὅλα τὰ σχέδιά του ναυαγοῦν, πρὶν ἀκόμη ἐφαρμοστοῦν, «ὅ,τι καὶ νὰ πιάσει γίνεται κάρβουνο». Ἤδη ποιεῖ τὴν νύσσαν καὶ δείχνει ὅτι ξέχασε τὶς πρῶτες προκλητικὲς δηλώσεις, ὅτι, «ὅλοι εἶναι ἴσιοι ἀπέναντι στὸν νόμο», ἐνῶ ὁ Ρουβίκωνας ἔχει ἐντελῶς ἀποθραθυνθεῖ καὶ εἰσβάλλει ἀκόμη καὶ σὲ ἐκκλησία τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, μὲ τὴν ἁρμόδια ὑπουργὸ νὰ ἔχει ξεχάσει τὴν γνωστὴ περιποίηση πρὸς τὸ παρακράτος τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς καὶ νὰ κατηγορεῖ τὴν Νέα Δημοκρατία καὶ γι’ αὐτό, ἀλλὰ χωρὶς νὰ συλλάβει κανέναν ἀπ’ τοὺς τριάκοντα περιφερόμενους στὸ κέντρο τῆς πρωτευούσης, τοὺς ὁποίους γνωρίζουν ἀκόμα κι οἱ πέτρες. Οἱ ζοφερὲς ἡμέρες ἔχουν ἔλθει, οἱ φασιστοειδεῖς δὲν σώζονται μὲ τίποτε.