Οἱ πολιτικὲς προεκτάσεις τῶν ἀποδοκιμασιῶν τῶν ἡγετῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὸ Πολυτεχνεῖο εἶναι εὐρύτερες καὶ μὲ πολλαπλὲς διαστάσεις∙ σὲ ὅ,τι ἀπόμεινε ἀπ’ τὸ κόμμα ἔχει ἄμεσο ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ κάθε δραστηριότητά του καὶ τὴν παραίτηση πολλῶν συμβούλων, δημοτικῶν ἢ περιφερειακῶν, ἀπὸ νέα ὑποψηφιότητά τους. Στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν συζητεῖται εὐρύτατα καὶ δὲν ἔχει βρεθεῖ κανεὶς νὰ διαφοροποιηθεῖ ἀπ’ αὐτές, παρὰ ἀντιθέτως ἀρκετὰ ποὺ σιωποῦσαν μέχρι τώρα, δυναμικὰ στελέχη τῆς ἀριστερᾶς, ξεσπάθωσαν, ἐνῶ ἀπ’ αὐτὰ πολλὰ προστρέχουν στὰ ἄλλα σχήματα, ἤδη λειτουργοῦντα ἢ ἐκκολαπτώμενα. Τὸ Πολυτεχνεῖο ἀποτελεῖ γιὰ τὸν κόσμο τῆς ἀριστερᾶς περισσότερο, πέραν τοῦ συνόλου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῶν δημοκρατικῶν μας ἀγώνων τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου∙ μὲ τὶς αὐθόρμητες καὶ πηγαῖες ἀποδοκιμασίες ἀπεκόπη ἡ κυβέρνηση ἀπ’ αὐτές. Ἔτσι τῆς ἀπομένει ἡ ταύτισή της μὲ τὸν φασισμό, ὅπως ἀκούγεται πλέον.