Ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς γαλλογερμανικῆς συνοχῆς, ὡς πρώτης δυνάμεως τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης, ἦρθε στὴν κατάλληλη στιγμὴ τὴν παρελθοῦσα ἑβδομάδα∙ μετὰ τὶς ταπεινωτικὲς ἀπέναντί της δηλώσεις τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ τὴν περιπέτεια τοῦ Brexit, οἱ Εὐρωπαῖοι χρειάζονταν τὴν προβολὴ τῆς πολιτικῆς τους ὑπάρξεως. Ἦρθε αὐτή, μὲ τὶς δηλώσεις τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, γιὰ εὐρωπαϊκὸ στρατὸ καὶ ἐνίσχυση τοῦ εὐρώ, γιὰ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τῆς Εὐρωζώνης∙ τὴν ἑπομένη ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ συμπλήρωσε τὸ ἑνιαῖο μέτωπό τους. Τὰ βήματα γίνονται προσεκτικὰ καὶ μετρημένα στὸ διεθνὲς ἐπίπεδο∙ ἄλλωστε ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν ἀναγνώρισε τὴν ἀνάγκη εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης, ὅπως ἐμμέσως καὶ ἡ Κίνα. Στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς κρίνεται ἡ πορεία πρὸς τὴν ἑνοποίηση∙ ὁπωσδήποτε ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, ὄχι τόσο ὡς πρὸς τὴν πορεία, ἀλλὰ στὰ καθημερινὰ προβλήματα, ὅπως στὴν Γαλλία, γιὰ τὴν αὔξηση τῆς τιμῆς τῶν καυσίμων, τὸ κίνημα τῶν κίτρινων γιλέκων.