Ἡ σημερινὴ ἐκλογὴ τῆς διαδόχου τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, στὴν προεδρία τοῦ Χριστιανοδημοκρατικοῦ κόμματος, προκαλεῖ ἀλλαγὲς στὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ ζωὴ τῆς Γερμανίας, ἀλλὰ ὄχι καὶ τῆς εὐρωπαϊκῆς∙ ὡς ἐπικρατέστερη φέρεται ἡ ἐκλογὴ τῆς Ἄνεγκρετ Κρὰμπ Καρενμπάουερ, ἡ ὁποία θὰ διατηρήσει τὴν καγκελάριο στὴν θέση της μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῆς θητείας της τὸ 2021∙ ἡ προοπτικὴ ἀλλαγῆς τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ ἔχει ἐλάχιστες πιθανότητες, τουλάχιστον βραχυχρονίως, διότι θὰ κυλίσει ἡ χώρα σὲ περίοδο ἀκυβερνησίας. Στὴν ἐξωτερικὴ καὶ τὴν εὐρωπαϊκὴ κυρίως πολιτικὴ ἐλάχιστα, ἂν ὄχι τίποτε, δὲν θὰ ἀλλάξει∙ τὸ Βερολίνο, ἀνεξαρτήτως τοῦ κόμματος στὴν ἐξουσία γνωρίζει, ὅτι, μετὰ καὶ τὶς ἐσωτερικὲς περιπέτειες τῆς Γαλλίας, ἀποτελεῖ τὸν μοναδικὸ ὁλκὸ τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης. Τὸ Brexit, ὁ σινοαμαερικανικὸς ἐμπορικὸς πόλεμος καὶ ἡ ἄμεση ἀπειλὴ ἐπιστροφῆς στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο, ἀπαιτοῦν ἀπ’ τὴν Γερμανία τὴν ἄσκηση τοῦ ἡγετικοῦ της ρόλου.