Τὴν ἀδυναμία του προσαρμογῆς στὶς πολιτικὲς συνθῆκες τῆς καταρρεύσεώς του ἐπιβεβαιώνει ὁ πρωθυπουργός, ἀποφεύγοντας ἀλλαγὴ τῆς τακτικῆς του∙ τὰ σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται καὶ ἀφοροῦν τὴν καμαρίλα τοῦ Μαξίμου, μὲ ἄμεσες διασυνδέσεις στὸ στενό του περιβάλλον καὶ στὸν ἴδιο. Ὁ πιτσαδόρος, λέγεται, ἀποτελεῖ μόνο τὴν κορυφὴ τοῦ παγόβουνου, διότι τὰ ἄλλα εἶναι πολὺ χειρότερα καὶ συνδέονται μὲ τὰ μεγάλα κυβερνητικὰ ἔργα∙ ἡ αἰτία τῆς ἀποκαλύψεώς τους εἶναι ἡ γνωστὴ σὲ ὅλες τὶς ἀποτυχημένες κυβερνήσεις. Ὅσοι γνωρίζουν -κι εἶναι πάντοτε στὸν δημόσιο τομέα πολλοὶ αὐτοί-, σπεύδουν διοχετεύσαι τὸ ὑλικό τους στὴν ἀνερχόμενη ἀντιπολίτευση, γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, γιὰ νὰ ἀποσείσουν τὶς εὐθύνες τους, ἔστω καὶ δευτερεύουσες∙ δεύτερον, ὡς προσφορὰ ἐκδουλεύσεως. Μόνο ὅσοι ἀγνοοῦν παντελῶς τὴν ἱστορία καὶ τὸ πῶς δουλεύει τὸ κράτος ἐκπλήσσονται ἢ ὅσοι πιστεύουν ὅτι ἐνεργοῦν ἐντολῇ τοῦ θεοῦ ἢ τῆς ἰδεολογίας τους. Αὐτὸ πιστεύει, φαίνεται, κι ὁ Ναπολεοντίσκος.