Ἡ Βρεταννία ὁδηγεῖται σὲ περίοδο πολιτικῆς παραλύσεως, καθὼς ἡ Τερέζα Μαίυ ἐξασφάλισε τὴν ὑποστήριξη τῆς Κοινοβουλευτικῆς της Ὁμάδος, μὲ 200 ψήφους, ἔναντι 117, ἀλλὰ σὲ διχασμένο κόμμα, μὲ ὑπόσχεση γιὰ ὁλοκλήρωση τοῦ Brexit, ἀφοῦ δεσμεύθηκε νὰ μὴν εἶναι ἀρχηγὸς στὶς προσεχεῖς ἐκλογές. Οἱ ἐπισκέψεις σὲ Χάγη καὶ Βερολίνο δὲν ἀπέδωσαν, καθὼς ἀπέρριψαν τὸ αἴτημά της γιὰ ἀναδιαπραγμάτευση τῆς συμφωνίας ἐξόδου, ἐνῶ καὶ ἡ κατακραυγὴ ἐναντίον της κλιμακώνεται στὸ Λονδίνο∙ ἤδη μετέχει τυπικὰ τῶν ἐργασιῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, παρὰ μόνο τυπικά, ἐνῶ οὐδεὶς ἑταῖρος λογαριάζει πλέον τὴν ἄλλοτε κραταιὰ ἀλβιώνα. Οἱ διεθνεῖς συνθῆκες ἀλλάζουν ἁλματωδῶς καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναδεικνύονται ὡς ἰσχυροὶ παράγοντες τῶν παγκοσμίων προβλημάτων, ἀλλὰ χωρὶς τὴν Ἀγγλία∙ στὴν πολιτικὴ δὲν ὑπάρχει κενό, διότι μόλις ἐμφανισθεῖ αὐτομάτως ἀναπληρώνεται, ὅπως στὸν ἀέρα. Ἡ διεθνὴς κοινότης συνηθίζει πλέον, ὅτι ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, παρὰ τὰ προβλήματά του, ἐκπροσωπεῖ τὴν Εὐρώπη.