Ἡ δραματικὴ ἔκκληση τῶν κατοίκων τῶν Ἐξαρχείων πρὸς τὴν κυβέρνηση, ὅσων ἀπόμειναν δηλαδή, γιὰ τὴν ἀφόρητη κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν συνοικία τους, δὲν συγκινεῖ τοὺς ὑπουργούς∙ «τὰ παιδιά μας, δὲν μποροῦν νὰ βγοῦν στοὺς δρόμους, τὰ ναρκωτικὰ πωλιοῦνται κι ἔξω ἀπ’ τὰ σχολεῖα, ἡ βία καὶ οἱ καταστροφὲς εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο, εἴμαστε φυλακισμένοι κανονικά», ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος βρίσκει τὴν κατάσταση φυσιολογική, μᾶλλον αὐτὸ σκέφτεται γιὰ ὁλόκληρη τὴν χώρα, ἔστω κι ἂν βλέπει, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο. Ἄλλωστε, στὴν Βουλὴ συνέκρινε τὴν βόμβα στὸν Σκάι, μὲ τὶς μολότωφ στὸ σπίτι τοῦ παπποῦ στὴν συνοικία∙ αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψή του γιὰ τὴν χώρα, μὲ τὸν βοηθὸ πάντα στὸ ἀπυρόβλητο.