Ἡ παρουσία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Ἁγία Σοφία ἔστειλε μερικὰ σαφῆ καὶ βαθύτατα μηνύματα στὸν ἑλληνικὸ λαό∙ οἱ ἐρωτήσεις του στὴν ξεναγὸ ἔδειξαν, ὅτι ἀγνοεῖ τὴν ἱστορία καὶ τὴν μορφὴ τοῦ παγκοσμίου ἀριστουργήματος, ὡς ἀρχιτεκτονικὸ κόσμημα, ἀλλὰ καὶ ἡ δήλωσή του, ὅτι εἶναι «ἱστορικὸ μέρος», ὅτι παραμερίζει τὴν σημασία τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὅσο κι ἂν εἶναι ἀμόρφωτος -δυσκολεύεται νὰ γράψει τὸ ὄνομά του- κι ὀλιγόνους -ἀποδεδειγμένο αὐτό-, ὄφειλε τὸ ἐπιτελεῖο του προετοιμάσαι αὐτὸν γιὰ τὴν ἐπίσκεψη∙ ἀποδεικνύεται, ὅτι ἀπώτερος σκοπὸς ἦταν ἡ ἀπαξίωση τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μὲ τὴν διαγραφὴ τῆς μεσαιωνικῆς μας περιόδου, ὅπως ἔκανε καὶ στὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας.