Εὐρώπη καὶ ἀνταγωνισμὸς

Οἱ ἀντιδράσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν καὶ τῶν μεγάλων ἐπιχειρήσεων, στὴν ἀπόρριψη ἀπ’ τὴν Ἐπίτροπο Ἀνταγωνισμοῦ τῆς συγχωνεύσεως Siemens καὶ Alstom, ἐξαπλώνονται στὸν πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ κόσμο∙ ἡ Δανὴ Μαργκρέτε Βαστάγκερ τύποις μᾶλλον ἔχει δίκαιο, ἂν καὶ λέγεται ὅτι ἐπηρεάσθηκε ἀπ’ τὰ συνδικάτα τοῦ βελγικοῦ ἐργοστασίου τῆς Alstom, ὅτι θὰ κλείσουν καὶ ἑστίασε τὴν προσοχή της στὰ παραδοσιακὰ προστασίας τῆς ἀπασχολήσεως. Ἀλλά, τὸ πρόβλημα εἶναι ὁ ἀνταγωνισμὸς τῆς Εὐρωζώνης στὸν κλάδο τῶν γρήγορων τραίνων, ἀπέναντι στοὺς κινεζικοὺς κολοσσούς∙ ἡ Ἐπίτροπος ἔδειξε ὅτι δὲν ἀνταλαμβάνεται τὶς νέες διεθνεῖς συνθῆκες, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν λόγο συστάσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τῆς Εὐρωζώνης∙ οἱ ὅροι ἀνταγωνισμοῦ ἔχουν ἀλλάξει ἄρδην κι ἂν μείνει ἡ Εὐρώπη δέσμια τῶν ἰδεοληψιῶν της, ἐπισημαίνει ὁ Πῆτερ Ἀλτμάγιερ, τότε εἶναι χαμένη στὴν κατάτμησή της. Ἤδη ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων μελετᾶ τρόπους ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος καὶ ἐφαρμογῆς τῆς συγχωνεύσεως.