Ἡ συνέχεια τῆς συζητήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ στὴν Βουλὴ διηύρυνε, ἀντὶ νὰ σμικρύνει τὶς διαφορὲς κυβερνήσεως καὶ ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως∙ ἄλλωστε, ὁμιλοῦν διαφορετικὴ γλῶσσα καὶ γιὰ διαφορετικὸ ἀντικείμενο. Ἡ κυβέρνηση ἐπιμένει στὴν προστασία τῶν κατωτέρων τάξεων καὶ στὴν ἐπιδότηση τῆς ἐργασίας, κατὰ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας καὶ μὲ σκοπὸ τὴν ἐπανεκκίνηση τῆς οἰκονομίας ἢ τὸ ἅλμα της μὲ τὴν ἔξοδο ἀπ’ αὐτήν∙ ὁ ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει τὰ ἀριστερά του ἰδεολογήματα καὶ τὴν ἐπιδότηση τῆς ἀνεργίας, ζητώντας διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν διαχείριση τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως. Τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι οἱ ἀνάγκες τῆς οἰκονομίας εἶναι ἐπείγουσες καὶ πρακτικῆς μορφῆς, μὲ τὴν ἀνάπτυξή της σὲ ἄλλες συνθῆκες, ἄγνωστες προηγουμένως∙ οἱ ἔγκυροι διεθνεῖς ἀναλυτὲς ἀναγνωρίζουν, ὅτι ὁ μετὰ τὴν ἔξοδο ἄνθρωπος δὲν θὰ ἔχει σχεδὸν οὐδεμία σχέση μὲ τὸν προηγούμενο τῆς βιομηχανικῆς ἐποχῆς, καθὼς γιὰ πρώτη φορὰ ὁ κόσμος ἀντιμετωπίζει ἐπιδημία ξεχασμένη στοὺς παλαιότερους αἰῶνες.