Ἡ δουλικότης, στὸ τηλεφώνημά του πρὸς τὸν Σὰρλ Μισέλ, τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἑρμηνεύεται ὡς ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς του, τουλάχιστον βραχυχρονίως, ἀπέναντι στὴν Εὐρώπη∙ πίστευε, ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν θὰ ἐπέβαλαν κυρώσεις, ὅσο παρέμεινε στὴν προεδρία ὁ φίλος του Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ καθόρισε τὴν τακτική του, γιὰ τὴν προσαρμογή της μετὰ τὶς 20 Ἰανουαρίου, μὲ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπ’ τὸν Τζὸ Μπάιντεν. Τὰ μηνύματα τοῦ Μάικ Πομπέο, μὲ τὴν ἄρνησή του συναντήσεως Τούρκου ἐπισήμου, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, δὲν τὰ ἀξιολόγησε σωστά, ἐπισημαίνουν διπλωματικοὶ κύκλοι τῆς Ἄγκυρας∙ ἀλλά, ἀπογοτεύθηκε, προσθέτουν, ὅταν προχθὲς δὲν μπόρεσε νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, παρὰ τὶς ἐπίμονες προσπάθειές του καὶ γιὰ πρώτη φορὰ τὴν τετραετία. Ἔτσι, ἐστράφη πρὸς τὴν Εὐρώπη, ἀποφεύγοντας καὶ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ἡ ὁποία ἀπὸ καιρὸ τὸν ἀγνοεῖ ἐπίσης. Στὶς Βρυξέλλες, ὅμως, παραμένουν ἄκρως ἐπιφυλακτικοί.