Ἡ στροφὴ τοῦ βλέμματος ὅλων τῶν δυτικῶν χωρῶν πρὸς τὴν Εὐρώπη, γιὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἱστορικῆς της ἀποστολῆς προστασίας τῶν ἀξιῶν της στὴν διεθνῆ σκηνή, ἐνισχύεται παντοῦ· ὅσες ἀποτελοῦν τὸν μεταπολεμικὸ δυτικὸ κόσμο ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ Ἀμερικὴ ἔχει τραυματισθεῖ βαθύτατα ἀπ’ τὴν εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο, ὁπότε χρειάζεται ἡ ἀνάδειξη ἄλλης δυνάμεως γιὰ τὴν διαχείριση τῶν διεθνῶν προβλημάτων μὲ τοὺς ἄλλους μεγάλους, κυρίως Κίνα καὶ Ρωσία. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιφυλάσσονται γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ τῶν καθεστώτων τους ὡς αὐταρχικῶν, ἀπέναντι στὰ ἄλλα δημοκρατικά, ἐπειδὴ στὴν δημοκρατικὴ Ἀμερικὴ λίγο ἔλειψε ἡ ἐπιβολὴ ἀνοικτοῦ φασισμοῦ, ἐνῶ πιστεύουν ὅτι ἡ ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας ἀπ’ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο ἀνάγεται στὴν βαθύτερη αἰτία τῆς ἐγωπαθοῦς ἐσχατολογικῆς ἀντιλήψεώς του, ὅτι ἀποτελεῖ τὴν ἀνώτερη φάση τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς ἀνθρωπότητος· ἡ ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας καὶ ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση καταδεικνύουν, ὅτι δὲν εἶναι νομοτελειακὴ ἐπιλογὴ ἡ δυτικὴ δημοκρατία.