Οἱ δυναμικὲς πολλὲς φορὲς διαμαρτυρίες τῶν ἁπλῶν Δυτικῶν, ἀπέναντι στὰ περιοριστικὰ μέτρα τῆς πανδημίας, συνεχίζονται ἀμείωτες· εὐρέα στρώματα τῶν συμπολιτῶν τους πιστεύουν ἀκράδαντα, ὅτι δὲν ὑπάρχει κορονοϊός, κι ὅτι εἶναι ἀπάτη τῶν μεγάλων φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν, ἐνῶ καὶ κυβερνήσεις κρατιδίων τῆς Γερμανίας, ἀντιδροῦν καὶ παραβιάζουν τὰ μέτρα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβερνήσεως, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄμεση καὶ ἀποφασιστικὴ ἀντίδραση τῆς καγκελαρίου. Τὰ γεγονότα αὐτὰ πείθουν, ὅτι ὁ ἀποτελεσματικὸς ἔλεγχος τοῦ κορονοϊοῦ εἶναι ὀλιγώτερον ἔργο τῶν ὑγειονομικῶν καὶ πολιτικῶν ἀρχῶν καὶ περισσότερο θέμα ἀλλαγῆς νοοτροπίας τῶν Εὐρωπαίων· ἡ νοοτροπία αὐτὴ εἶναι προϊὸν ἀποκλειστικὰ τῆς βιομηχανικῆς ἰδεολογίας καὶ τῆς ἐσχατολογικῆς ἀντιλήψεώς της. Ἐξαίρεση ἀποτελοῦν οἱ Ἕλληνες, μὲ συμβολὴ τῶν ἱστορικῶν καὶ πολιτιστικῶν του παραδόσεων καὶ ἀναγνώριση τῶν ὁρίων τῆς ἀτομικῆς τους εὐθύνης.