Ἡ συνέχιση τῶν μαζικῶν ἰσραηλινῶν ἀεροπορικῶν βομβαρδισμῶν δείχνει, ὅτι ὁ Βενιαμὶν Νετανιάχου δὲν ἔχει σκοπὸ τὸν ἄμεσο τερματισμό τους, παρὰ τὶς σκληρὲς διεθνεῖς πιέσεις, ἀλλὰ μὲ ἐξαιρετικὴ ἀνοχὴ τῆς Οὐάσιγκτον· ἡ ἀγανάκτηση τῆς διεθνοῦς κοινότητος, γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Ἀράβων τῆς Γάζας περιλαμβάνει καὶ λαϊκὰ στρώματα ποὺ οὐδέποτε ἄλλοτε εἶχαν ἐκφράσει τόσο ἔντονη ἀντίδραση στοὺς πολλοὺς πολέμους μεταπολεμικὰ στὴν περιοχή. Ἄλλωστε, τὸ πρόβλημα ἐπεκτείνεται καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ἰσραήλ, μὲ τὶς συγκρούσεις ἀκροδεξιῶν Ἑβραίων μὲ τοὺς Ἄραβες κατοίκους του, ἐνῶ οἱ διαφωνίες ἐπιφανῶν Ἐβραίων, μὲ τὶς συγκρούσεις, καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς καὶ τοὺς βομβαρδισμούς, ὅπως ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἔχουν καταγραφεῖ στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα. Οἱ προτάσεις, γιὰ τὴν ἀποδέσμευση τῶν σχέσεων, καὶ συγκρούσεων πολὺ περισσότερο, ἀπ’ τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ εἶναι τὸ ζητούμενο· πολλοὶ ὅμως ἀμφιβάλλουν, ἐπειδὴ ὁ πρωθυπουργός του αἰσθάνεται ὅτι ἀποδυναμώνεται διαφορετικά καὶ ἴσως ἀπομακρύνεται.