Οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου τῆς παρελθούσης ἑβδομάδος προσέδωσαν νέα ρυθμὸ στὸν βηματισμὸ τῆς Εὐρώπης γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ συνοχή της· ἡ ἔγκριση, τοῦ Πιστοποιητικοῦ Ἐμβολιασμοῦ, τῆς ἐκταμιεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως καὶ ἡ παρέμβασή της στὴν Λευκορωσία, γιὰ τὴν κρατικὴ ἀεροπειρατεία ἦταν οἱ ἀποφασιστικὲς κινήσεις της στὴν διεθνῆ κοινότητα, ἀλλὰ καὶ στὴν αἴσθηση αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας της. Ἡ διάσκεψη κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ σὲ δεκαπέντε μέρες θεωρεῖται κρίσιμη στιγμή· οἱ ἐνδείξεις εἶναι, ὅτι δὲν πρόκεται νὰ δεχθοῦν οἱ Εὐρωπαῖοι τὴν ἔνταξή τους στὸ ἑνιαῖο ἀμερικανικὸ μέτωπο κατὰ τῆς Κίνας καὶ τῆς Ρωσίας κι αὐτὸ τὸ ἔχουν ἀποδείξει ἤδη. Ὁ αὐτόνομος διεθνὴς ρόλος τους εἶναι τὸ πρώτιστο καθῆκον, διαφορετικά, τὸ γνωρίζουν ἄριστα, ὑφίστανται τὴν περιθωριοποίησή τους τῆς πρώτης μεταπολεμικῆς ἐποχῆς· ἄλλωστε, καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, νὰ ἐπιστρέψει ἡ Ἀμερική, στὴν Συνθήκη Ἀνοικτῶν Οὐρανῶν, αὐτὸ ὑπονοεῖ…