Ἡ ἀντιπολίτευση ξεσπάθωσε, μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο, ἐν ὀνόματι τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῶν ἀγώνων της, ἄλλο ἂν τὴν ἄφησαν στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ οἱ ἐργαζόμενοι, μὲ τὴν ἀπουσία τους ἀπ’ τὶς διαδηλώσεις· οἱ ἀναφορὲς γιὰ τὴν σοσιαλιστικὴ διακυβέρνηση, πρώτη, δεύτερη καὶ τρίτη, τραμποκομμουνιστικὴ ὅμως, ἄπειρες. Ἕνα μόνο ξέχασαν ὅλοι τους, τὸ περίφημο ἄρθρο 4 τοῦ πρώτου ἐργασιακοῦ νομοσχεδίου του 1982· τὸ ἄρθρο ἔθετε αὐστηρότατους ὅρους στὴν κήρυξη ἀπεργίας, ποὺ στὴν πράξη τὴν καθιστοῦσε ἀδύνατη. Χάρις σὲ αὐτό, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἔκανε τὴν ἀποβιομηχάνιση τῆς χώρας, μὲ τὴν συνδρομὴ καὶ τοῦ «δημοκρατικοῦ» τότε τύπου, καὶ τὴν ἐγκατάσταση τοῦ συντεχνιακοῦ κράτους, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τῶν συνδικαλιστῶν.