Ἡ πορεία τῆς Ἀμερικῆς πρὸς τὸν ἀπομονωτισμὸ ἐνισχύεται σημαντικά, καθὼς ὁ Τζὸ Μπάιντεν ἐμφανίζεται ἀδύναμος ἢ ἀπρόθυμος γιὰ ρήξη, μὲ τὴν πολιτικὴ τοῦ προκατόχου του· στὴν οἰκονομία συνεχίζει στὴν πράξη τὴν ἴδια τακτικὴ τοῦ σινοαμερικανικοῦ πολέμου, μὲ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων στὶς τεχνολογικὲς ἑταιρεῖες, ἐνῶ καθυστερεῖ τὸν διάλογο, γιὰ ἀποκατάσταση τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου μὲ τὴν Εὐρώπη. Ὡς χειρότερη ὅμως παρενέργεια θεωρεῖται, ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους Ἀμερικανοὺς ἀναλυτές, ἡ ἀνοχὴ στὴν ἀτιμωρησία τῶν ἐνόχων τῆς εἰσβολῆς στὸ Καπιτώλιο καὶ τοῦ θανάτου τῶν πέντε ἀνθρώπων, ὅπως καὶ στὴν ἀκραία ἐθνικιστικὴ προπαγάνδα ἀριστερᾶς καὶ ἀκροδεξιᾶς· ἡ κατεδάφιση τῶν ἀγαλμάτων τῶν ἡρώων τῆς ἀνεξαρτησίας, Τζέφερσον καὶ ἄλλων, καὶ ἡ κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὸ Πρίνστον, γιὰ λόγους δουλείας, εἶναι ἐκδήλωση ἀκραίου φανατισμοῦ καὶ θυμίζει τοὺς Ταλιμπάν, μὲ τὴν καταστροφὴ τῶν ἀγαλμάτων τοῦ Βούδα. Ἡ ἀπουσία ἐπισήμου ἀντιδράσεως προσδιορίζει ἀλλαγὴ νοοτροπίας.