Μὲ τὴν ἀπαίτηση τῆς πολιτικῆς τῶν Εὐρωπαίων συνοδεύεται ἡ ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων, γιὰ ἔνταξη στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν Δυτικῶν Βαλκανίων∙ αὐτὸ σημαίνει, ὅτι οἱ χῶρες αὐτές, ἕρμαιες μέχρι τώρα, παθῶν καὶ ξένων παρεμβάσεων, ὀφείλουν νὰ προσαρμοσθοῦν στὶς εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες. Ὁ χρόνος θὰ δείξει, ἐπειδὴ καὶ οἱ ἐξαρτήσεις εἶναι ἀρκετὲς καὶ πρόσφατες∙ στὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Λουμπλιάνας ἐτἐθησαν οἱ ὅροι, ὁπότε ἀναμένεται ἡ προσαρμογὴ τῶν ὑποψηφίων. Ἡ διαφορὰ μὲ τὴν προηγούμενη ἔνταξη εἶναι μία, οἱ ἑνιαῖοι μηχανισμοὶ παρακολουθήσεως τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ὑποψηφίων εἶναι πρόσφατοι καὶ ἀρκετὰ αὐστηροί, μετὰ καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς ἀντιευρωπαϊκῆς στάσεως τῶν Ἀγγλοσαξώνων, ὅπως μὲ τὴν ὑπόθεση τῶν γαλλικῶν ὑποβρυχίων, ἀλλὰ καὶ τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας. Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς ἔχει ἀρχίσει κι οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ τὴν ἀποδέχονται ἀσμένως, ἀλλὰ αὐτὴ ἀκολουθεῖ τὴν ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, μὲ Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία, Ἱσπανία, Ἑλλάδα, πρωτοστατοῦσες.