Τὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Λουμπλιάνας ἀποδεικνύεται ἱστορικό, γιὰ τὶς ἀποφάσεις ἐνισχύσεως τῆς πολιτικοοικονομικῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἀμυντικῆς στρατηγικῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως∙ τὸ πρῶτο ἀναφέρεται στὴν θέσπιση ἑνιαίας ἐνισχύσεως τῶν ἐπιπτώσων τῆς ἐκτινάξεως τῶν τιμῶν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου, ὅπως καὶ ἑνιαίων χώρων ἀποθηκεύσεώς του∙ τὸ δεύτερο, στὴν παρέμβαση πολλῶν ἑταίρων, Γερμανίας, Γαλλίας, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Ἑλλάδος, Βελγίου, Πορτογαλίας, ἄλλων, ὑπὲρ τῆς συστάσεως εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, κατὰ τὰ πλαίσια τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας. Ἡ διαστρέβλωση τῶν πληροφοριῶν αὐτῶν, ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, εἶναι ἀναμενόμενη, στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καὶ τὶς ἴδιες ἐπιδιώξεις ἔχουν∙ τὸ ἀτλαντικὸ χάσμα διευρύνεται καὶ δὲν καλύπτεται, μὲ τὴν παραπληροφόρηση ὅποιας μορφῆς. Ἡ πολιτικὴ ἑνοποίηση καὶ ἡ ἀμυντικὴ ὀργάνωση τῆς Εὐρώπης δὲν γίνεται ἀπ’ τὴν μία μέρα στὴν ἄλλη, παρὰ ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερος κόπος καὶ πολυσχιδὴς διπλωματικὴ ἐπιδεξιότης, γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῶν μεταπολεμικῶν ἀμερικανικῶν ἐξαρτήσεων.