Ἡ ἀνάκληση ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο τῶν ἀπρεπῶν χαρακτηρισμῶν του κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν πρωτολογία του, κατὰ τὴν προχθεσινὴ συζήτηση στὴν Βουλή, κατὰ τὴν δευτερολογία του, θεωρεῖται ἁπτὴ ἀπόδειξη τῆς ἀδυναμίας ἐλέγχου τοῦ λόγου του∙ εἶναι σπανιώτατο γεγονός, τὸ ὁποῖο συμβαίνει, κατὰ τὴν ἴδια τὴν ὁμιλία του κι ὅταν ὁ ἀγορητὴς λέει, «παρακαλῶ νὰ διαγραφοῦν οἱ προηγούμενες φράσεις», μὲ διάφορες δικαιολογίες, «ὅτι μοῦ ξέφυγαν ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου μου» κ.ο.κ. Ἐδῶ ὅμως συνέβη σὲ δευτερολογία, ποὺ σημαίνει ὅτι, ἢ τὸ ξανασκέφθηκε ἢ κάποιοι ἄλλοι τοῦ τὸ ἐπισήμαναν, ὅτι εἶχαν οἱ φράσεις αὐτὲς ἀρνητικὸ ἀντίκτυπο στὴν κοινὴ γνώμη. Τὴν ἀδυναμία ἀποδόσεως τῆς διανοίας του ἐπιβεβαιώνει ἄλλη μία φορά…