Ἡ δημόσια δήλωση τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὅτι οἱ πρεσβευτὲς δέκα δυτικῶν χωρῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων, Ἀμερικῆς, Γερμανίας καὶ Γαλλίας, ἐπειδὴ ἐπέδωσαν διακοίνωση, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ὀσμὰν Καβαλᾶ, ἀπελαύνονται ἀπ’ τὴν χώρα, δὲν ἐφαρμόσθηκε ἀμέσως∙ διπλωματικοὶ κύκλοι τῆς Ἄγκυρας λένε, ὅτι ὑπάρχουν ἐπιφυλάξεις ἀπ’ τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ὡς πρὸς τὶς ἐπιπτώσεις, πολιτικὲς καὶ οἰκονομικές, στὴν χώρα. Ἀλλὰ καὶ ἡ μὴ ἐφαρμογὴ τῆς προεδρικῆς ἀποφάσεως εἶναι κάτι τὸ ἀδιανόητο στὸ ὁλοκληρωτικῆς μορφῆς τουρκικὸ καθεστώς∙ ἴσως εἶναι ἡ χειρότερη στιγμὴ γιὰ τὸν Τοῦρκο πρόεδρο, καθὼς βρίσκεται μπροστὰ σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο, «μπρὸς βαθὺ καὶ πίσω ρέμα». Πολλοὶ τὸ θεωροῦν ὡς ἀπώλεια ἐλέγχου τῶν ἀντιδράσεών του, ποὺ δὲν εἶναι καὶ τὸ μόνο. Ἀλλὰ οἱ ἐπιπτώσεις του δύσκολα προβλέπονται.