Ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀκριβείας, ὡς πολιτικὸ ὅπλο, κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, θεωρεῖται κι ἀπὸ πολλοὺς στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὡς ἄλλη μία φαεινὴ ἰδέα τοῦ ἀρχηγοῦ τους∙ χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι οὐδεὶς ἐκ τοῦ κόμματός του δὲν ἀποτόλμησε τὴν ὑποστήριξή της στὰ φιλικά του κανάλια. Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο, ὅτι παρουσιάζεται αὔξηση τῶν τιμῶν, ἐξ αἰτίας τῆς ἐκτινάξεως διεθνῶς τοῦ πετρελαίου καὶ τοῦ φυσικοῦ ἀερίου∙ ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀρκετὰ μικρότερη, στὸ 2,2% τὸν Σεπτέμβριο, ἔναντι 3,3% τῆς Εὐρώπης∙ ἡ ἀξιοποίησή της γιὰ μικροπολιτικὴ ἀντιπολίτευση δὲν πείθει. Ἀλλά, ἡ αἰτία τῆς ἐρωτήσεως πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ εἶναι ὁ φόβος του γιὰ τὴν συνεχιζόμενη ἀποδυνάμωση τῆς ἀπηχήσεώς του, ὅπως δείχνουν ὅλες οἱ δημοσκοπήσεις. Γιὰ τὸ αὔριο τρέμει…