Ὁ φετεινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πολυτεχνείου, 48 χρόνια μετὰ τὴν ἐπέτειο τῆς ἐξεγέρσεώς του, ἴσως ἀποτελεῖ καὶ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἀπομυθοποίησή του∙ ἡ ἐξέγερση εἶναι γεγονός, μὲ τὴν συμμετοχὴ χιλιάδων νέων ἐντὸς τοῦ ἱδρύματος καὶ ἑκατοντάδων χιλιάδων γύρω του καὶ τὴν κάθοδο πολλαπλασίων ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῶν Ἀθηνῶν. Ἀλλά, πολλοὶ τῶν ἐμφανισθέντων ὡς «ἡρώων» τοῦ Πολυτεχνείου, κάπου ἀλλοῦ βρίσκονταν τότε∙ τὰ παράνομα κόμματα τῆς ἀριστερᾶς ἦταν ἀντίθετα, ἐπειδὴ ἀνέμεναν τὰ μέτρα ἐκδημοκρατισμοῦ τοῦ Μαρκεζίνη, ἐνῶ εἶχαν ἀποσύρει πολλὰ στελέχη τους ἀπ’ τὸ Πολυτεχνεῖο, ἀπ’ τὴν προηγουμένη. Ἡ ἐξέγερση ἦταν προϊὸν τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων ποὺ κατέβηκαν στοὺς δρόμους κι εἶχε σκοπὸ τὴν ἀνατροπὴ τῆς χούντας καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας.