Ἡ διεθνὴς σκηνὴ ἔχει ἀλλάξει ἄρδην τοὺς τελευταίους μῆνες, μὲ τὸ ναυάγιο τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ ἑνιαίου δυτικοῦ μετώπου κατὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς, μὲ στόχο τὴν Ρωσία καὶ τὴν Κίνα∙ ἡ διπλωματικὴ ἐκστρατεια καὶ ἡ συστηματικὴ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα, γιὰ ἐγκλωβισμὸ τῆς Εὐρώπης, στὴν μεταπολεμικὴ ψυχροπολεμικὴ λογική, ὄχι μόνο ἀπέτυχε, ἀλλὰ προκάλεσε καὶ τὴν συσπείρωση τῶν Εὐρωπαίων στὴν ἀνάγκη τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τους. Οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς διερωτῶνται γιὰ τὴν προχειρότητα τῆς συλλήψεως τοῦ θέματος καὶ τὴν παντελῶς ἀπαράσκευη προβολή του∙ οἱ σημερινὲς γενιὲς γνωρίζουν γιὰ τὴν πρώτη μεταπολεμικὴ περίοδο ἀπ’ τὸν κινηματογράφο καὶ τὴν τηλεόραση, ἐνῶ ἔχουν φύγει κι οἱ παπποῦδες. Ἀντιθέτως εἶναι ὁλοζώντανα μπροστά τους ἡ εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο, ἡ φυγὴ ἀπ’ τὴν Καμποὺλ καὶ οἱ θάνατοι ἀπὸ ὁπλοφόρους στὴν Ἀμερική∙ μὲ αὐτὰ γίνεται ἡ σύγκριση μὲ τὶς κατηγορίες γιὰ ἔλλειψη δημοκρατίας στὰ καθεστῶτα Μόσχας καὶ Πεκίνου.