Ὁ ἀναβρασμὸς στὶς κομματικὲς ὀργανώσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὅσες ἔχουν ἀπομείνει, ἀλλὰ ποὺ κρατοῦν τὰ κλειδιά του, ἔχει κλιμακωθεῖ, μετὰ τὴν ἐξαγγελία τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὅτι θὰ ἐκλέγεται ὁ πρόεδρός του καὶ τὰ μέλη τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς μὲ καθολικὴ ψηφοφορία. Ἕνα ἀγνοεῖ ὁ πρόεδρος, ὅτι ἡ κομμουνιστικὴ ἀριστερὰ ταυτίζεται μὲ τὸν δημοκρατικὸ συγκεντρωτισμὸ καὶ τὴν μονολιθικὴ ὀργάνωση τοῦ κόμματος∙ τὰ μέλη του, οἱ ἀπαράτσνικοι, ἔχουν τὴν ἐξουσία κι αὐτοὶ ἐκλέγουν τὸν Γραμματέα, ὁ ὁποῖος εἶναι πάντα λίγο πιὸ ἴσος ἀπ’ τοὺς ἴδιους. Ἀλλά, αὐτὰ τὰ μέλη ἔχουν ἀπεριόριστη ἐξουσία στὴν περιοχή τους, κατὰ μίμηση τοῦ ἀρχηγοῦ. Αὐτὰ τὰ μέλη δὲν ἀνοίγουν τὶς ὀργανώσεις σὲ νέους, ὅποιοι κι ἂν εἶναι…