Ἡ ἐκτόνωση τῆς οὐκρανικῆς κρίσεως ἔχει ἄμεσες ἐπιπτώσεις καὶ στὴν Ἀσία, μὲ πρώτη στὶς σινοαμερικανικὲς σχέσεις∙ ἡ Κίνα εἶχε ταχθεῖ ὑπὲρ τῆς Ρωσίας κι εἶχε ἐπικρίνει σφοδρότατα τὴν Ἀμερικὴ γιὰ τὶς προκλητικές της, ὅπως τὶς χαρακτηριζε, ἐνέργειες. Ἡ ἔναρξη τοῦ διαλόγου, στὰ πλαίσια τῶν τεσσάρων, Ρωσίας, Οὐκρανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, σημαίνει, ὅτι ἡ διπλωματικὴ ὁδὸς εἶναι ἐπιβεβλημένη γιὰ ὅλες τὶς διεθνεῖς ἐκκρεμότητες∙ ἀλλὰ δὲν εἶναι βέβαιο, ὅτι τὴν ἀποδέχεται ἡ Οὐάσιγκτον, ἰδιαιτέρως γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα τοῦ Πεκίνου, Ταϊβάν, Οὐιγοῦροι τῆς Σικιάνγκ. Τὸ μεγάλο πλεονέκτημα εἶναι, ὅτι καταδικάζεται ἡ σκόπιμη ἔνταση καὶ παραμερίζεται ἡ προκατάληψη τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης, μὲ τετελεσμένα γεγονότα, ὅπως, ὅτι ἐπίκειται ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν εὐθύνη μάλιστα τῆς σχετικῆς πρωτοβουλίας στὸν Τζὸ Μπάιντεν∙ πέραν τῶν ἄλλων ἐπιπτώσεων ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἔπληξε ὁ ἴδιος τὸ κύρος του, ὁπότε ποιός τὸν ἐμπιστεύεται πλέον;