Ἡ σύγκληση καὶ μόνο τῆς τετραμεροῦς στὸ Παρίσι γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ θεωρεῖται στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, ὡς μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ ἡ οὐκρανικὴ κρίση ὁδηγεῖται πρὸς τὴν εἰρηνικὴ ἐπίλυσή της, ἐὰν ἔχει ὁμαλὴ ἐξέλιξη ὁ διάλογος καὶ δὲν διακοπεῖ καὶ πάλι ἀπὸ παρεμβάσεις τρίτων, δηλαδὴ τῶν Ἀμερικανῶν, ποὺ ἐξώθησαν τὸ Κίεβο στὴν ἄρνηση ἐφαρμογῆς τῶν συμφωνιῶν τοῦ Μίνσκ, ποὺ ὁδήγησε στὴν τωρινὴ κατάσταση. Ὁπωσδήποτε, ἡ αὐτονόμηση τοῦ Οὐκρανοῦ προέδρου δὲν εἶναι καὶ πολὺ εὔκολη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπειλὴ ἐκρηκτικῶν καταστάσεων στὴν χώρα του ἔντονη, καὶ περισσότερο στὶς ἀνατολικὲς ἐπαρχίες της, μὲ παραδοσιακὲς σχέσεις μὲ τὴν Ρωσία∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἡ κλιμάκωση τῆς κρίσεως ἀπ’ τοὺς Ἀγγλοσάξωνες δὲν ἔπεισε τοὺς Εὐρωπαίους, ποὺ διαπίστωσαν, ἀκόμη καὶ σὲ ἐπίπεδο κοινῆς γνώμης, ὅτι ἄλλος ἦταν ὁ στόχος, Οὐάσιγκτον καὶ Λονδίνου, ἡ ὑποταγὴ τῶν Εὐρωπαίων στὴν ψυχροπολεμικὴ λογική. Σὲ αὐτὴν ἀντιδροῦν δυναμικά.