Ἡ ὁμαλὴ ζωὴ ἀποκαθίσταται σταδιακά, μετὰ τὸ τετραήμερο τῆς βασανιστικῆς ταλαιπωρίας ἀπ’ τὴν πρωτοφανῆ κακοκαιρία∙ ὁ καταλογισμὸς τῶν εὐθυνῶν, γιὰ τὴν «Ἀττικὴ Ὁδό», εἶναι πλέον τὸ θέμα, καθὼς ἀποκαλύπτονται οἱ λεπτομέρειες ἐνεργειῶν της στὶς κρίσιμες στιγμὲς τῆς χιονοθύελλας, ἐνῶ ἀρχίζουν καὶ οἱ δικαστικὲς ἔρευνες, γιὰ τὴν ἴδια καὶ γιὰ τὴν ΔΕΔΗΕ. Ἕνα εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ἑταιρεία δὲν τήρησε, οὔτε τὶς συμβατικὲς οὔτε τὶς προφορικὲς ὑποχρεώσεις της στὶς προηγηθεῖσες συσκέψεις∙ ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, αὐτὸ ἔγινε ἐσκεμμένα; ἐπειδὴ ἦταν ἐμφανέστατος ὁ κίνδυνος ἐγκλωβισμοῦ ἐντὸς τῆς καλυτέρας ὁδοῦ τῆς πρωτευούσης. Ὁπωσδήποτε ἦταν ἀναμενόμενο τὸ πολιτικὸ θέμα, τὸ ὁποῖο ἐπιχείρησε ἀξιοποιῆσαι ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὴν πρόταση δυσπιστίας∙ ὁ ἐγκλωβισμὸς πολλῶν χιλιάδων στὸ ἀποπνικτικὸ τοῦνελ, ὅπως τὴν χαρακτήρισε ὁ Εὐθύμης Λέκκας, ἐγκυμονοῦσε πολλοὺς κινδύνους γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Ἡ ἡρωικὴ παρέμβαση, ἀστυνομικῶν, πυροσβεστῶν, στρατιωτικῶν, ἄλλων, ἀπέτρεψε τὸ μοιραῖο.