Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου στὸν ἀκραῖο λαϊκισμό, κατὰ τὴν ὑποστήριξη τῆς προτάσεώς του δυσπιστίας, δὲν ἔπεισε οὔτε τοὺς δικούς του βουλευτές, ποὺ ἔδειχναν, ὅτι ἀπὸ ὑποχρέωση ἐπιδοκίμαζαν∙ τὰ συνθήματα, «μὲ ἕναν νόμο κι ἕνα ἄρθρο», γιὰ κατάργηση τῶν μνημονίων, ἔπεισαν τότε κάποιους, ὄχι ἀρκετοὺς στὴν πράξη, ἐπειδὴ τοὺς πολλοὺς ψήφους τοὺς προσέφεραν οἱ ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες, γιὰ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, καὶ ἡ πέμπτη φάλαγγα στὴν Νέα Δημοκρατία. Πάντως, κάτι ἔδωσαν κι ἔμειναν χαραγμένα στὴν μνήμη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ αὐτὲς οἱ ὑποσχέσεις∙ εἶναι πολὺ σύντομος ὁ χρόνος καὶ τραγικὲς οἱ συνέπειες τῆς πολιτικῆς του, ὥστε νὰ ἔχουν ξεχασθεῖ. Ἕνα μόνο ἐπιβεβαιώνει, τὴν ἀδυναμία του ἐπεξεργασίας ἄλλης πολιτικῆς…