Πολλὰ λέγονται καὶ γράφονται γιὰ τὰ πεπραγμένα τῶν ἀνταρτῶν κατὰ τὴν ἔνοπλη ἐξέγερσή τους κατὰ τῆς Ἑλλάδος∙ σὲ τρία πράγματα, ὅμως, δὲν ἀναφέρονται: πρῶτο, στὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Νίκου Ζαχαριάδη ἀπ’ τὸ Νταχάου στὴν Ἀθήνα, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του, μὲ στολὴ Ἄγγλου ταγματάρχου, ἐνῶ ὁ πρῶτος νικητὴς τοῦ ἄξονος, Ἀλέξανδρος, Παπάγος, ἀφέθηκε κι ἔφθασε στὴν πρωτεύουσα τὸν Ἰούλιο∙ δεύτερο, ποιὸς διέταξε τὴν ὁμηρεία ἑκατοντάδων χιλιάδων Ἀθηναίων, μετὰ τὰ Δεκεμβριανά, μέχρι τὰ Τρίκαλα, μὲ γεμάτους νεκροὺς τοὺς δρόμους, ὅπως καὶ τὴν δολοφονία τῆς Ἑλένης Παπαδάκη∙ τρίτο, ποιός διέταξε τὴν ἐγκατάσταση στρατοπέδων γκουλάγκ στὶς ἀνταρτοκρατούμενες περιοχές, μὲ ἕνα περίπου ἀνὰ δέκα χωριά, καὶ ἀπὸ ὅσους ἐγκλείονταν ἐκεῖ, μερικὲς δεκάδες κατὰ χωριό, κανένας τους δὲν βγῆκε ζωντανός, καὶ γιὰ τὸ παιδομάζωμα…