Ἡ ἔνταση τῆς τουρκικῆς προκλητικότητος τὸν τελευταῖο καιρό, μὲ ἀμφισβήτηση τῆς κυριαρχίας μας στὰ νησιὰ καὶ τὶς ἐπικίνδυνες κινήσεις ἀκταιωρῶν της, ὅπως καὶ γιὰ τὸ παλαιὸ πυροτέχνημα, ὅτι ἐκπαιδεύονται στὸ Λαύριο, Ἰσλαμιστὲς τρομοκράτες, ἔχει πολλοὺς ἀποδέκτες∙ πρῶτον, τὴν καλλιέργεια ἐθνικιστικοῦ κλίματος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, καθὼς ναυαγεῖ ἡ προπαγάνδα τοῦ ὀθωμανικοῦ μεγαλείου∙ δεύτερον, ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἐπιδιώκει τὴν προκατάληψη τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης, μετὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν Οὐκρανία. Οἱ φωνές, ὅτι ἡ Μόσχα ἔκανε, ὅτι εἶχε κάνει ἡ Ἄγκυρα κατὰ τὴν εἰσβολή της στὴν Κύπρο, τὴν ὁποία συνεχίζει στὸ Αἰγαῖο παραβιάζοντας ὅλες τὶς διεθνεῖς συνθῆκες, κλιμακώνονται∙ ἐπαναλαμβάνεται τὸ γνωστό, ὅτι, «φωνάζει ὁ κλέφτης, γιὰ νὰ φύγει ὁ νοικοκύρης». Ἀλλά, γνωρίζει, ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμία ἀπήχηση διεθνῶς.