Οἱ ἐλπίδες τῶν διαπραγματεύσεων, γιὰ τερματισμὸ τοῦ πολέμου, ἐνισχύθηκαν, μὲ τὴν ἐπανάληψή τους, ἔστω καὶ μὲ καθυστερήσεις, ἀλλὰ ἴσως ἐξ αἰτίας τους∙ ἡ τηλεφωνικὴ συνομιλία, Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, δὲν ἐνέπνευσε εἰκόνα αἰσιοδοξίας, ἀλλὰ καὶ μόνο ἡ έπανάληψή της, γιὰ τέταρτη φορὰ σὲ δύο ἑβδομάδες, δείχνει, ὅτι τὸ Κρεμλίνο ἐπιθυμεῖ ἀνοικτὴ τὴν μοναδικὴ δίοδο ἐπικοινωνίας του μὲ τὴν Δύση. Στὸ ἔδαφος, ἡ πολιορκία, Κιέβου, Χαρκόβου, καὶ Μαριουπόλεως σφίγγει ἀκόμη περισσότερο, ἐνῶ ὁ Σεργκέι Λαβρὼφ ἐπιβεβαιώσε τὶς πληροφορίες, ὅτι ἡ τελικὴ ἔφοδος γιὰ τὴν κατάληψή τους καθυστερεῖ, ἐπειδὴ ὁ οὐκρανικὸς στρατός -ἢ μᾶλλον τὰ νεοναζιστικὰ τμήματα, καὶ Δυτικοὶ μισθοφόροι-, χρησιμοποιεῖ τοὺς ἀμάχους, ὡς ἀσπίδα σωτηρίας∙ ταυτοχρόνως διευκρίνισε, ὅτι δὲν ὑπάρχει σκέψη γιὰ κατάκτηση τῆς Οὐκρανίας, παρὰ πρόθεση τῆς Μόσχας εἶναι ἡ ἀποναζιστικοποίηση καὶ ἀποκατάσταση δημοκρατικῆς κυβερνήσεως στὴν χώρα, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι ἡ Κριμαία παραμένει ἐνσωματωμένη στὴν Ρωσία.