Ἡ χρήση νατοϊκῶν βάσεων τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν, ἀπὸ σοβιετικῆς κατασκευῆς μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν, γιὰ πτήσεις στὴν Οὐκρανία, ἀπαγορεύθηκε, μετὰ ἀπὸ ἄρνηση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ τὸ σχέδιο εἶχε προταθεῖ ἀπὸ συμμαχικοὺς κύκλους, μὲ τὴν δικαιολογία, ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ πιλότοι γνωρίζουν τὸν χειρισμό τους, ἀλλὰ ἡ Μόσχα ἀπάντησε, ὅτι αὐτὸ θὰ ίσοδυναμοῦσε μὲ ἐχθρικὴ ἐνέργεια ἐναντίον της. Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος λαμβάνει ἄλλες διαστάσεις, ἐνῶ εἶναι ἐμφανέστατες οἱ ἀνησυχίες τῶν ἀτλαντικῶν παραγόντων, γιὰ δύο κυρίως λόγους∙ οἱ οἰκονομικὲς κυρώσεις δὲν γονάτισαν τὴν ρωσικὴ οἰκονομία, παρὰ τὸ ἀντίθετο, αὔξησαν τὸν πλοῦτο της μὲ ἐκτίναξη στὰ ὕψη τῶν ὑδρογονανθράκων, δεύτερον, οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπέκτησαν τὴν αὐτόνομη ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική τους, σαφέστατα διαφοροποιούμενοι ἔτσι ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση, ποὺ ἐπιδίωκαν πεισματικὰ οἱ Ἀμερικανοί.