Οἱ Εὐρωπαῖοι, κυρίως Παρίσι καὶ Βερολίνο, βρίσκονται σὲ πυρετώδεις διαβουλεύσεις, γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ στάση ἀπέναντι στὸν οὐκρανικὸ πὀλεμο∙ ἡ ἀνεπιφύλακτη ταύτιση τῶν Γερμανῶν μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς θεωρεῖται ὡς κίνηση τακτικῆς, ἐνῶ οἱ Γάλλοι τήρησαν σαφεῖς ἀποστάσεις ἀσφαλείας, ἀλλὰ ἐνοχλεῖ καὶ ἡ ἀπουσία κριτικῆς γιὰ τὰ αἴτιά του, ἀπ’ τὸν πνευματικό τους κόσμο. Πολλοὶ διερωτῶνται, τοῦ πῶς ἑρμηνεύεται αὐτὴ ἡ ἀπουσία, ὡς πλήρους δουλείας στὶς ἀμερικανικὲς θέσεις. Ἔχουν χάσει οἱ Εὐρωπαῖοι σοφοὶ τὴν ἀνεξάρτητη γνώμη τους; Οἱαδήποτε κι ἂν εἶναι τὰ αἴτια, ἕνα εἶναι γεγονός, ἡ Εὐρώπη χρειάζεται τὴν δική της φωνή, πλαισιωμένη μὲ τὴν θεωρητική της θεμελίωση. Ποῦ βρίσκεται ἡ ἱστορική της καὶ φιλοσοφική της παράδοση; Τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν εἶναι δικανικά, ἀλλὰ ζωντανά.