Ἡ προσαρμογὴ στὴν ἀκρίβεια εἶναι τὸ κύριο πρόβλημά μας, μὲ διττὲς διαστάσεις ἀπ’ τὴν πλευρὰ τῆς κυβερνήσεως· πρῶτον, ἡ ἄσκηση καταλλήλου οἰκονομικῆς πολιτικῆς -τὸ δυσκολώτερο ἐγχείρημα-, γιὰ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ ἄμβλυνση τῶν ἐπιπτώσεών της στοὺς καταναλωτές, ποὺ ἤδη δυσανασχετοῦν, μὲ ὅσα πληρώνουν· δεύτερον, ἡ ἀποφυγὴ διοχετεύσεως σὲ μικρὰ καὶ ἀκραῖα κόμματα τῆς δυσαρεσκείας. Δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο τὸ ἐγχείρημα, ἂν καὶ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀρχίζει ἀπὸ σήμερα τὶς εἰδικὲς συσκέψεις· τὸ φαινόμενο εἶναι παγκόσμιο καὶ πανευρωπαϊκό, προέκταση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, ὁπότε οἱ Εὐρωπαῖοι ἐλπίζουν ἀπ’ τὴν ἑνιαία παρέμβασή τους στὶς ἀγορές, ἀλλὰ δὲν προβλέπονται καὶ πολλά, ἐνῶ περισσότερα ἀναμένονται ἀπ’ τὶς κυβερνητικὲς παρεμβάσεις. Ἡ κρίση αὐτὴ εἶναι ἡ χειρότερη τῆς τριετίας, καθὼς πλησιάζει κι ἡ ὥρα τῶν ἐκλογῶν, τὸ ἀργότερον σὲ ἕναν χρόνο. Μεγάλα μας ὅπλα ἀμύνης ἀπομένουν πλέον, μόνο, ἐπενδύσεις στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, τουρισμὸς καὶ ναυτιλία…