Τὸ συνέδριο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἄρχισε μὲ πολλὲς ἐλπίδες τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὅτι θὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία του, ὅπως φάνηκε κι ἀπ’ τὴν εἰσηγητικὴ ὁμιλία του, μὲ περιορισμὸ τῶν ἄλλων φωνῶν, ὡς ἀσήμαντες μειοψηφίες· τὸ ἂν ὅμως αὐτὸ θὰ τοῦ προσφέρει ἐλπίδες, γιὰ ἐκλογικὴ νίκη συζητεῖται, ὡς ἀναπαλαίωση ἐκτιμᾶται. Πάντως, ἡ ἀριστερὴ ἰδεολογία περιορίζεται σημαντικά, μετὰ καὶ τὶς γαλλικὲς ἐκλογές, ἐνῶ θυμήθηκε τὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, γιὰ διεθνῆ ἀλληλεγγύη· τὸ ἐρώτημα εἶναι ἄλλο, ἡ ἀπήχηση στὸν κόσμο εἶναι ἀμφισβητούμενη, καθὼς πολλοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι καὶ οἱ ψηφίσαντες στὶς τοπικὲς ὀργανώσεις εἶναι πολὺ λιγώτεροι ὅσων παρουσιάσθηκαν. Ἕνα εἶναι τὸ ἐπιχείρημά τους, ἐὰν ἦταν τόσοι, θὰ εἶχαν παρουσία στὴν γειτονιά τους…