Ὁ ἀντίκτυπος τῶν γαλλικῶν ἐκλογῶν καὶ τῆς ἀδυναμίας τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀποκτῆσαι τὴν ἀπόλυτο πλειοψηφία ἦταν ἀνάμικτος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας καὶ στὴν Εὐρώπη· στὴν Γαλλία, ὁ Ζὰν Λὺκ Μελανσὸν χαρακτήρισε τὴν ἧττα, ὡς ἀποδοκιμασία τῆς φιλελεύθερης πολιτικῆς καὶ ἐγγυήθηκε τὴν συνέχιση τοῦ ἀγῶνος του, γιὰ κατάκτηση τῆς προεδρίας τὸ 2027· μὲ παρόμοιους τόνους κινήθηκε κι ἡ Μαρὶ Λεπέν, καθὼς δεκαπλασίασε τὴν κοινοβουλευτική της δύναμη, ἐνῶ οἱ Ρεπουμπλικανοὶ ἀναμένουν τὰ ἀποτελέσματα τῶν διαβουλεύσεών τους μὲ τὸν πρόεδρο, γιὰ συμμετοχή τους στὴν κυβέρνηση. Ἀλλά, τὴν ἴδια στιγμὴ οἱ Οἰκολόγοι καὶ οἱ ἄλλες δυνάμεις τῆς ἀριστερᾶς χαράσσουν τὴν δική τους αὐτόνομη πορεία, ἐκτὸς τῶν Ἀνυποτάκτων· ἡ γαλλικὴ κοινὴ γνώμη καὶ ἡ εὐρωπαϊκὴ στὸ σύνολό τους ἐνοχληθηκαν ἀπ’ τὸ ἀποτέλεσμα.