Ὁ δυτικὸς κόσμος, μὲ πρώτη τὴν Εὐρώπη, βρίσκεται σὲ περίοδο τέλους τῶν ψευδαισθήσεών του, λόγῳ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου· ἀντιμετώπισε, ἀλλὰ μᾶλλον τὴν μεθόδευσε, τὴν ρωσικὴ εἰσβολή, ὡς ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας του καὶ τῆς καθυποτάξεως τῆς Ρωσίας, μὲ τὶς αὐστηρότατες οἰκονομικὲς κυρώσεις. Διαπιστώνουν οἱ Εὐρωπαῖοι, ἐπειδὴ οἱ Ἀμερικανοὶ ὑστεροῦν ἀρκετά, τρία πράγματα, τὴν ἀποτυχία τῆς ρωσικῆς χρεωκοπίας, ἀλλὰ τὴν δυτικὴ οἰκονομικὴ κρίση, ὅπως συνοδεύεται μὲ προβλήματα στὴν παραγωγική της διάρθρωση, καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀνταγωνιστικότητος τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της, ἐνῶ πανίσχυρο ἐμφανίζεται τὸ μέτωπο τῶν Ἀναδυομένων. Πολλοὶ ἐπισημαίνουν, ὅτι ἔχουν συμπεριφερθεῖ ὡς μαθητευόμενοι μάγοι, δουλικότατοι στὸ δόγμα τῆς ἀνωτερότητος τῆς δυτικῆς κοινωνίας, μὲ κορυφή της τὴν ἀμερικανική· ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὸν εἰκονικό τους κόσμο δὲν εἶναι εὔκολη, ἀλλὰ εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητη, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς Εὐρώπης, ὡς αὐτοδυνάμου παράγοντος στὴν τόσο σκληρὴ διεθνῆ σκηνή.