Ἡ συνάντηση τῶν Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὴν Πράγα, γιὰ τυχαίους λόγους ἦταν λοιπὸν ἀδύνατη, καθὼς τὸ προεδρεῖο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου φρόντισε καὶ τοὺς τοποθέτησε σὲ ἀρκετὰ μακρινὰ τραπέζια· ἔτσι κι ἡ διασταύρωσή τους ἦταν ἀρκετὰ δύσκολη πλέον, ἐνῶ ἡ ἀπομόνωση τοῦ Τούρκου προέδρου εἶναι δεδομένη, ὅταν κι ἡ Βρεταννία φρόντισε νὰ ἀναγνωρίσει, ὅτι ἡ κυριαρχία τῆς Ἑλλάδος στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου εἶναι ἀδιαμφισβήτητη. Στὴν πράξη βρίσκεται χωρὶς φίλους καὶ περισσότερο συμμάχους, ὅταν καὶ τὸ Λονδίνο ἀδυνατεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ὑποστήριξή του, γιατὶ βρίσκεται ἐκτὸς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἔχει τὰ δικά του προβλήματα, δισεπίλυτα πλέον· πληρώνει τὴν ἄφρονα πολιτικὴ τοῦ Brexit καὶ τοῦ αὐτοκρατορικοῦ του μεγαλείου…