Τὸ ὕψος τοῦ δημοσίου χρέους προβληματίζει τὶς κυβερνήσεις τῶν δυτικῶν χωρῶν, μετὰ καὶ τὴν ἀπότομη ἄνοδο τῶν ἐπιτοκίων· ἀκόμη καὶ χῶρες, ὅπως οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες μὲ πολὺ ὑψηλὸ χρέος ἀντιμετωπίζουν τὰ πρῶτα προβλήματα, καθὼς μεγάλο μέρος του καλύπτεται ἀπὸ τρίτες χῶρες, ὅπως ἡ Κίνα. Τὸ φαινόμενο εἶναι πρωτοφανὲς στὴν νεώτερη ἱστορία, ἐνῶ οἱ οἰκονομολόγοι προβλέπουν τὴν χειροτέρευσή του, ἐὰν παραταθεῖ ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος καὶ συνεχισθεῖ ἡ ἄνοδος τῶν ἐπιτοκίων τῶν ὁμολόγων· πρόκειται γιὰ νέα παράμετρο στὶς διεθνεῖς οἰκονομικὲς σχέσεις, τὴν ὁποία ὅμως εἶναι ἀδύνατον ἀγνοῆσαι οἱ κυβερνήσεις. Ὡς παράδειγμα ἀναφέρεται, ὅτι τὸ ἐξωτερικὸ δημόσιο χρέος τῆς Ἀμερικῆς κυμαίνεται στὸ 200% τοῦ ΑΕΠ της, ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾶ μόνο τὸ ὁμοσπονδιακό, καθὼς δὲν περιλαμβάνεται τὸ χρέος τῶν πολιτειῶν, τῶν δήμων καὶ τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν, τὰ ὁποῖα μᾶς εἶχαν ταλαιπωρήσει ἐμᾶς στὴν διάρκεια τῶν μνημονίων καὶ μὲ αὐθαίρετο τρόπο.