Στὴν Εὐρώπη παρουσιάζονται ἀρκετὲς ἐνδείξεις ἐνισχύσεως τῶν συνεκτικῶν ἱστῶν της, μετὰ τὴν χαλάρωσή τους ἀπ’ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τὴν ἐπικράτηση τῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεων· καταλύτης θεωροῦναι οἱ μαζικὲς διαδηλώσεις κατὰ τοῦ πληθωρισμοῦ καὶ τοῦ ἐνεργειακοῦ κόστους, ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ τοῦ διαλόγου μὲ τὴν Ρωσία. Σὲ κυβερνητικὸ ἐπίπεδο ὅμως δὲν παρουσιάζεται ἡ ἴδια εὐαισθησία καὶ ἰδιαιτέρως στὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες· αὐτὲς διέπονται περισσότερο ἀπ’ τὸ ἀντιρωσικό τους μένος καὶ τὴν τραγικὴ μεταπολεμικὴ ἱστορία τους· οἱ παλαιοὶ ἑταῖροι ὅμως ἔχουν κατανοήσει τὴν πορεία τῶν κοινοτικῶν καὶ διεθνῶν πραγμάτων καὶ πρωτίστως βλέπουν τὴν ἀποδυνάμωση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἑνιαίας ἀντιμετωπίσεως τῶν προβλημάτων τους. Οἱ κυβερνήσεις ἀντιλαμβάνονται, ὅτι θὰ πληρώσουν πολὺ ἄσχημα τὴν κατακραυγὴ τῶν λαῶν τους, γιὰ τὴν ἀκρίβεια καὶ τοὺς ἄλλους περιορισμούς, ὅταν μάλιστα ἔχουν βιώσει καὶ τὴν πανδημία. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἐμφανέστατα προασπίζονται τὴν ἑνότητά τους.