Ἡ ἐκστρατεία τῆς ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τῆς ἀκρίβειας ἀποτυγχάνει παταγωδῶς, καθὼς ἡ φρασεολογία της δὲν συγκινεῖ τὴν κοινὴ γνώμη· εἶναι ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὴν συνθηματολογία τῆς ἀριστερᾶς, χωρὶς ἴχνος προσεγγίσεως τῶν προβλημάτων τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ ἀκρίβεια πλήττει σοβαρὰ τὸ ἑλληνικὸ σπίτι κι ἡ οἰκογένεια μὲ πολλὴ δυσκολία ρυθμίζει τὶς ἀνάγκες της, μὲ τὸ σταγονόμετρο μετράει τὰ ἔξοδά της· ἀλλὰ γνωρίζει, ὅτι δὲν εἶναι ὁ πληθωρισμὸς ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς, παρὰ διεθνὲς φαινόμενο κι ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἀπ’ τὶς χειρότερες περιπτώσεις. Ὅταν στὶς ἀντιπολιτευτικὲς κορῶνες δὲν ὑπάρχει οὔτε μνεία γιὰ ἐξωτερικὲς ἐπιπτώσεις, ὅλοι κουμπώνονται. «Πάλι τὰ ἴδια», λένε καὶ θυμοῦνται τὴν ἀντιπολίτευση τοῦ 2009 καὶ τὰ μνημόνια…