Τὰ προβλήματα συνοχῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως εἶναι πρόδηλα, ἐνῶ συνοδεύονται κι ἀπ’ τὸ ρῆγμα τῶν προέδρων Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου καὶ Ἐπιτροπῆς· ἡ Εὐρώπη διέρχεται τὴν χειρότερη μεταπολεμικὴ κρίση μὲ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ παραμένει ἐπισήμως διχασμένη σὲ ἐπίπεδο κυβερνήσεων, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν πρόσφατη ἱστορία της, ἐνῶ παρουσιάζει ἀξιοσημείωση συνοχὴ στοὺς λαούς της, παρὰ τὴν καταιγιστικὴ προπαγάνδα διαλύσεώς της, μὲ πλήρη ὑποταγή της στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή. Εἶναι περίεργο τὸ φαινόμενο καὶ καταγράφεται, πέραν τῆς ἀνόδου τοῦ εὐρώ, σὲ δύο ἐπίπεδα, στὴν πλήρη ἀναξιοπιστία τοῦ ἐγκύρου τύπου της, ἐντύπου καὶ ἠλεκτρονικοῦ, καὶ στὴν ἄρνηση τῶν λαῶν της, γιὰ προσφορὰ βοηθείας στὴν Οὐκρανία· οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς χαρακτηρίζουν τὸ φαινόμενο, ὡς ἐκφραστικὸ τῶν βαθυτέρων ἀλλαγῶν τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας. Ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ λαοί της αἰσθάνονται, ὅτι ἔχουν περισσότερα κοινὰ στοιχεῖα ἀπὸ ὅσα ἐκφράζουν οἱ κυβερνήσεις τους κι ἐπιθυμοῦν ἑνιαία διεθνῆ παρουσία της.