Ἡ ἀνάγκη παροχῆς ἀμέσου βοηθείας, στρατιωτικῆς καὶ οἰκονομικῆς, στὴν Οὐκρανία ἀναγνωρίζεται ἀπ’ τοὺς διπλωματικοὺς κύκλους τοῦ Κιέβου, μετὰ τὴν κατάληψη τοῦ Σολεντὰρ καὶ τοῦ κινδύνου συντόμου καταρρεύσεως τοῦ ἀνατολικοῦ μετώπου· Ἀμερικανοὶ καὶ Εὐρωπαῖοι παραδέχονται τὸ πρόβλημα κι ἐξαγγέλλουν βοήθεια, ἀλλὰ ἀνεπαρκῆ ποσοτικῶς ὡς πρὸς τὶς ἀνάγκες τοῦ πολέμου, καὶ χωρὶς δέσμευση χρονικῆς ἀφίξεώς της. Οἱ προηγούμενες ἐλπίδες, γιὰ γρήγορη νίκη τῶν Οὐκρανῶν, ἔχουν ξεχασθεῖ, κι ὁ φόβος πλήρους ἀνατροπῆς τῆς ἰσορροπίας εἶναι διάχυτος· ὁ οὐκρανικὸς στρατὸς χρειάζεται σύγχρονα βαρέα ὅπλα, θωρακισμένα καὶ ἀεροπορικά, ἐνῶ παρουσιάζει ὀξὺ πρόβλημα προσωπικοῦ, οἱ ἀπώλειες εἶναι μεγάλες, οἱ λιποταξίες πολλὲς καὶ ἡ προσέλευση νέων προβληματική. Ταυτοχρόνως, οἱ δυτικὲς χῶρες ἀντιμετωπίζουν τὴν ἐξάντληση τῶν στρατηγικῶν ὁπλικῶν ἀποθεμάτων τους, χωρὶς δυνατότητες ἀμέσου ἀντικαταστάσεώς τους, ἐνῶ δυσκολεύονται πολὺ στὴν παροχὴ οἰκονομικῆς βοηθείας, ἐπειδὴ ἔχουν διαθέσει ἀρκετὰ καὶ ἡ ὕφεση ἀπαιτεῖ πολλὲς δαπάνες στὸ ἐσωτερικό τους.