Οἱ δυσκολίες κλιμακώσεως τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου εἶναι δεδομένες στοὺς ἔγκυρους σχολιαστές, ἂν καὶ ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἑστιάζει τὴν προσοχή της στὴν ἀποστολὴ γερμανικῶν θωρακισμένων, ἐνῶ παραβλέπει τὴν ἄρνηση τῆς Ἀμερικῆς· τὰ σκέλη εἶναι δύο: πρῶτον, ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς ἀξιοποιήσεώς τους οἱ Οὐκρανοὶ στρατιῶτες, χωρὶς πλήρη ἐκγύμνασή τους καὶ ἀεροπορικὴ κάλυψη καὶ σὲ σύντομο χρόνο; Ὄχι, ἀπαντοῦν οἱ στρατιωτικοὶ εἰδήμονες. Δεύτερον, οἱ πιέσεις ἀποβλέπουν στὴν δέσμευση τῶν Εὐρωπαίων στὸν πόλεμο καὶ στὴν ὑποταγή τους στὴν ἀτλαντικὴ ἀσπίδα· ἀλλά, Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἐπέμειναν τὴν Κυριάκη στὴν ἑνιαία συλλογικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος κι ὄχι στὴν μονομερῆ. Ὡς παράδειγμα ἀναφέρουν τὴν κατασπατάληση τῆς οἰκονομικῆς καὶ στρατιωτικῆς βοήθειας στὸ Κίεβο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν ἔτος, χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα…