Τὸ ἀδιέξοδο τῆς τρικομματικῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως εἶναι πλέον ἐμφανέστατο καὶ προκαλεῖ σοβαρὰ προβλήματα στὴν εὐρωπαϊκὴ συνοχή, πρωτίστως στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, μεταξὺ τοῦ καγκελαρίου καὶ τῆς ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν· τὸ πρόβλημα ἔγινε σοβαρώτατο μὲ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, μὲ τὴν Ἀναλένα Μπέρμπογκ σὲ πλήρη ἀτλαντικὴ ταύτιση καὶ τὸν Ὄλαφ Σὸλτζ μὲ ἀρκετὲς ἐπιφυλάξεις καὶ ἔμφαση στὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα· στὸ ἐσωτερικό, ἡ πρώτη ἐκφράζει τὴν ἀμερικανικὴ ἐπικυριαρχία, καὶ τὴν καθυποταξή της στὴν προπαγάνδα της, κι ὁ δεύτερος, τὴν βαρειὰ βιομηχανία καὶ τοὺς οἰκονομικοὺς παράγοντες. Τὸ σχῆμα, Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι καὶ Φιλελεύθεροι δὲν ἔχει περιθώρια μακροημερεύσεως κι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἑδραία πεποίθηση ὅλων στὸ Βερολίνο· ἡ διέξοδος ὅμως δὲν εἶναι εὔκολη καθὼς τὸ Γερμανικὸ Σύνταγμα εἶναι πολὺ αὐστηρὸ στοὺς ὅρους διαλύσεως τῆς Βουλῆς, μὲ προϋπόθεση μεταβατικῆς κυβερνήσεως, ἔστω καὶ τῆς ἰδίας, ἀλλὰ μὲ περιορισμένες δυνατότητες πρωτοβουλιῶν. Ἀλλὰ οἱ διεθνεῖς συνθῆκες ἀπαιτοῦν ἰσχυρὴ ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση…