Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει πετύχει τὸ ἀκατόρθωτο, γιὰ κάθε πολιτικὸ ἀρχηγὸ στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία μας καὶ ἰδιαιτέρως στὴν μεταπολιτευτική· ἔχει ἐπιδείξει τὴν ταχύτατη μετάβασή του ἀπ’ τὴν διακωμώδηση στὸν σαρκασμό. Ἡ φράση του, «οἱ 25000 πλειστηριασμοὶ δὲν εἶναι καὶ πολλοί», ὅταν τὸν ρωτοῦσε ὁ συνομιλητής του, γιὰ τὶς κατηγορίες του κατὰ τῆς κυβερνήσεως γιὰ χιλιάδες πλειστηριασμούς, ἀπαιτεῖ ἰδιαίτερη μελέτη· δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει ἐπίγνωση τῶν λεγόμενών του κι ἐπιβεβαιώνει τὴν διαπίστωση, ὅτι εἶναι ὀλιγόνους σὲ προχωρημένο βαθμό, ὁπότε κερδίζει τὸν σαρκασμὸ ἐχθρῶν καὶ φίλων. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνουν αὐτά, ὅταν μάλιστα ὅλοι θυμοῦνται τὰ προηγούμενα, ὅτι δὲν ὑπάρχουν θαλάσσια σύνορα καὶ τὰ δύο νησιά, Λέσβος καὶ Μυτιλήνη. Ὁπότε, λογικὰ δέχεται τὰ ἐξ ἁμάξης…