Ἡ ἐπανεκτίμηση τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς διασκέψεως τοῦ Μονάχου, γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀσφάλεια στὴν Εὐρώπη, γίνεται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, ὡς πρὸς τὰ συμπεράσματά της· ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἔσπευσε, φρονίμως ποιοῦσα κατὰ τὴν ἰδιοτέλειά της, ἐμφανίσαι τὴν εἰκόνα τῆς πλήρους ταυτίσεως τῆς Δύσεως στὸ Οὐκρανικὸ καὶ στὶς σχέσεις της μὲ τοὺς Ἀναδυομένους. Ἀλλά, δὲν εἶναι ἔτσι, οἱ προειδοποιήσεις τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ὅτι πρέπει νὰ ἡττηθεῖ ἡ Ρωσία στὸν πόλεμο, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ συντριβεῖ, λοιδωρήθηκε ἀρκετά, ἀλλὰ ἦταν στὴν πράξη ἔκφραση τῆς κυριάρχου ἀπόψεως τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης, μάλιστα ἀρκετὰ διαλλακτικῆς· οἱ Εὐρωπαῖοι δὲν ἀσπάζονται τὴν θεωρία, ὅτι ἡ Ρωσία ἀποτελεῖ τὸ ἀπόλυτο κακὸ κι ἑπομένως, ὅτι ἀποτελεῖ μοναδικὴ διέξοδο σωτηρίας τους, ἡ πλήρης ὑποταγή τους στὶς νατοϊκὲς ἐπιταγές. Τὸ ἀντίθετο, πολλοὶ πιστεύουν, ὅτι ἡ Ρωσία ἀνήκει στὴν Εὐρώπη κι ὁ πόλεμος κρίνεται ἀπ’ τὸν Θουκυδίδη…