Ἡ διεθνὴς πολιτικὴ δυναμικὴ ἔχει εἰσέλθει πλέον σὲ περίοδο βαθυτάτων ἀγνώστων πρὶν ἀναδιατάξεων, ἀκατανοήτων στὴν νεώτερη ἐποχὴ τῶν τελευταίων αἰώνων· ἡ οὐσιαστικὴ διαφορά της μὲ τὶς προηγούμενες τῆς καπιταλιστικῆς περιόδου εἶναι, ὅτι δὲν ἀφορᾶ κρίσεις στὸ ἐσωτερικό της, ἀλλὰ ἐντελῶς διαφορετικῆς μορφῆς μὲ τὶς Ἀναδυόμενες, καὶ πρώτη τὴν Κίνα, σὲ πρωταγωνιστικὸ ρόλο καὶ σὲ σαφεῖς ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν δυτικὴ λογική. Ἄλλωστε, ἡ ἀντίδραση τῆς κεφαλαιαγορᾶς τῆς Σαγκάης ἦταν ἤρεμη καὶ σταθερὴ στὴν τελευταία κρίση, ἐνῶ ἡ Κεντρική της Τράπεζα αὐξάνει τὴν ρευστότητα στὴν ἀγορά, ὅταν οἱ δυτικὲς ἐπιβάλλουν αὐστηρότατα μέτρα περιορισμοῦ της. Ἔτσι, ἡ κινεζικὴ οἰκονομία συνεχίζει τὴν ἀνοδική της τάση καὶ τὴν ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν, σὲ συνεργασία μὲ Ἰνδίες, Ρωσία κι ἄλλες χῶρες…