Τὰ βασανιστήρια τοῦ μαθητοῦ τοῦ Ἀρσακείου ἀπὸ συμμαθητές του ἀποκορυφώθηκαν μὲ τὴν περιπέτεια τῆς Παρασκευῆς· ἄλλοι συμμαθητές τους καταγγέλλουν τὰ φαινόμενα, ἀλλὰ τὸ πρότυπο Ἐκπαιδευτήριο δὲν εἶχε ἀντιληφθεῖ τίποτε καὶ ὑποσχέθηκε μόνο, τὴν ἔρευνα τοῦ θέματος. Δηλαδή, οἱ καθηγητὲς καὶ τὸ ἄλλο προσωπικὸ τοῦ ἀριστοκρατικοῦ ἱδρύματος ὑπνώττουν, ἐνῶ ἐκκρεμοῦν ἀπὸ διετίας κι ἄλλες ἔρευνες γιὰ ἀντίστοιχα φαινόμενα· ἡ ζωντάνια κι ὁ δυναμισμὸς τῆς ἐφηβείας τείνει πρὸς τὴν βία κι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς πολιτείας καὶ τοῦ σχολείου, ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ πρόληψη τῶν ἐσωτερικῶν της ἐκρήξεων. Ὅταν γίνονται τόσες περιπτώσεις βασανισμῶν καὶ βίας, τότε ἡ εὐθύνη βαρύνει τὸ ἵδρυμα πρωτίστως καὶ μετὰ τὴν ἐπιβλέπουσα δημόσια ὑπηρεσία.